گورستان‌های این سوی آب را دوست دارم

وقتی‌ ایران بودم سفر به گورستانِ شهر روحم را میخراشید، نه فقط بخاطر آشنائی نام عزیزانی که بروی سنگها حک شده بود، نه فقط بخاطر بیدادی که در قطعه شهدا یا آن دور دست تر در «لعنت آباد» موج میزد. بلکه بخاطر روح گورستان که به رنگ خاک بود و مراسم کفن و دفن که توهین به شرافت انسانی‌ بود، و مراسم عزاداری که بلند و جگر خراش و نمایشی بود .

گورستان‌های خارجه «طبیعی» هستند و در آنها متانت و آرامش و سر سبزی است. می‌توان در آنها به پیک نیک‌ دو نفره یا تک نفره رفت، میتوان زیر سایه بیدی کهنسال دراز کشید و کتاب خواند یا در جاده میان گورها قدم زد، می‌توان مرگ را در نزدیکی‌ حس کرد و به درکی عمیقتر از زندگی‌ رسید. در گورستان‌های خارجه زخم هم هست وقتی‌ که عزیزی را در آن خفته داشته باشی‌، اما گویی حریم خصوصی درد هم در بستر پهناور آرامش و حرمتی که بر محیط مسلط است عزیزتر عمیق تر و صمیمی ترمیشود .

به یاد نامیرای دوستی‌ که در وطن به خاک است و همیشه میگفت مرگ آدامها تابلوی گویایی از زندگی آنهاست. البته منظورش طریقه مردن بود به گمانم، اما من از اینکه در این دیار خواهم آرمید بسی‌ خشنودم.

1 پاسخ به “گورستان‌های این سوی آب را دوست دارم

  1. NADER نوامبر 15, 2011 در 6:48 ب.ظ.

    کاملأ موافقم

برای NADER پاسخی بگذارید لغو پاسخ

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: