در باره اینجا

گلدان کوچکی دارم که هر سال درست پس از عبور تابستان از باغچه‌ام و قبل از یورش پائیز به آن، خانه یکی‌ از بوته‌های فلفل باغچه میشود و درازی فصلِ سرد را از امنیت گرم پشت پنجره آشپزخانه به تماشا می‌نشیند. نیمه خواب، با قدری آب میسازد و سبز میماند. به محض رسیدن بهار در تقویم روی دیوار، وقتی‌ هنوز زمین یخ بسته مونترال، راه را بر جوانه‌های لاله تنگ بسته است، وقتی هنوز شاخه‌های لخت یاسمن از برف سنگین است، فلفل پشت دریچه من شادمانه به گٔل می‌نشیند و چند فلفل هم به بار میدهد. و هر بار…، هر سال…، مرا آنچنان شعف زده و متحیر میکند که گویی دوستی‌ را از پس سالیان یافته‌ام. بوته فلفل پر تاب من هر سال به یادم میاورد که فصل گرم، فصل کار در پیش روست، که آغاز جوانه و امید همیشه فرا می‌رسد.

 این وب گاه پنجره ایست به روزهای گرم، به نغمه‌ها و رنگ‌ها و مزه های دلپذیر در جستجویی نه چندان آسان برای یافتن امید.

 بوته اسم مجازی من است که چند سالیست با آن سر خوشم. اما بوته همان نیمه پر امید منِ غیر مجازی نیز هست. همان آشپز و عکاس و نویسنده و مترجمی که اینجا می‌بینید با اندکی‌ کم و بیش . اینهم صدای من است : شعر «باور» ازسیاوش  کسرائی همراه با دقایقی از موزیک «سفر به ابدیت» از حافظ ناظری My voice

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: