بایگانی دسته‌ها: چای

چای

جوانتر که بودم، در خانه مان در شیراز، پدرم مسئول دم کردن چای بود. چای شناس درجۀ یکی هم بود بالطبع و هر کجا که میرفت صابخونه اول کاری که میکرد چای‌ دم کرده واسه پدرم میاورد. گاهی وقتا میدیدی چای رو سر می‌کشید، و پشتش هم میگفت «سلام الله علی‌ الحسین »  یعنی‌ که مثلا این شربت بود نه چای !! چون به اندازه کافی‌ گرم نبود. پدرم مرد شوخ و نازنینی بود که همه دوستش داشتند، و براش احترام قائل بودند و هرگز از ش دلگیر نمی‌شدند. گاهی‌ وقتا چای که میریختن روی سطح استکان حبابهای سفید دیده میشد که نشان از این داشت که با آب جوش دم کرده نشده، یا مثلا رنگش کمی کدر بود که معلوم بود تازه نیست. اگه یکی از این انواع به تورش میخورد میگفت :«دست شما درد نکنه، چای کهنه دمِ تازه جوشی بود»  همه اینها برای این بود که یاد آوری کنم از قدیم گفته اند چای باید لب دوز، لب سوز و لب ریز باشه. بقیه ماجرا یعنی‌ چگونگی‌ دم کردن و سرو کردن چای رو که حتما هر ایرانی‌ بلده. اینه که جزئیات طرز تهیه رو فقط بزبان انگلیسی برای خارجی‌‌ها نوشتم

 

 

Advertisements